Arkasına baktı, kimse var mı diye. Yoktu. Yürümeye devam ederken sadece ayak sesleri yankılanıyordu. Tedirgin olmaya meyilliydi algıları. Bu kimyaya korkaklık da denebilirdi aslında ama kendiyle yüzleşmek yapacağı en son şeydi bu durumda. Ayaklarını sürüyerek devam etti yürümeye yolun bittiğini görene kadar. Yolun bittiğini gördüğünde gözüne adımlanmamış otlaklar ilişti. Ve ilk gördüğü mesafeden adımlamaya başladı. Her adımda yıkılıyordu önünde, dizine kadar uzamış otlar. Dönülemeyecek mesafeye geldiğinde durması gerektiğinden durdu. Ve ardından ezilenlerin yıkıldıktan sonraki sessizliği geldi. Ürkünç bir duygu sarmaladı bedenini. Ölümün eşiğinde olduğunu ve bu azap sessizliğinden nasıl kurtulacağını düşünürken, arkasına bakmaya korktu. Can havliyle son bir bakış attı arkasına ve düştü.
HÜSEYİN ÇAKICI
