Almıyorum kokunu,alıştım.
Üşümüyorum da artık.
Karanlık da korkutmuyor,
uzaktan gelen esrarengiz sesler.
Ardımda patlayan ışık önümü aydınlatırken,
yazıyorum ne hissediyorsam.
Tek ilgimi çeken,sofraya şimdi oturan rüzgar.
Onun uğultusu farklı olan.
Yanıp sönen ışıklarda sıradanlaştı.
Rüzgarda kalktı zaten hemen.
O da yok.
Başa dönüyorum her seferinde.
Ama her seferinde;
daha soğuk ,
daha karanlık,
ve sesler yaklaşıyor…
hüseyin çakıcı(2008)
