Uyumak bende, eskilerde kalma bir şey.
Ya da sabaha bıraktığım.
Akşama kavuşsun diye çabalıyorum, bedenim.
Güneş, tanımaz beni görse herhalde.
-Bu da kim, yani öğrencimiz mi?
Diye sorar sınıfta.
Görmesin diye sıranın altında geçiriyorum, aydınlığı
Ayak uçlarını görüyorum genellikle.
Sabaha karşı.
hüseyin çakıcı(2008)
